Surah Al-Hajj · Ayah 31·Madanī

31

بِهِۦ وَمَن فَكَأَنَّمَا مِنَ أَوْ بِهِ فِى ﴿٣١﴾

Translation

Saheeh International

Inclining [only] to Allah, not associating [anything] with Him. And he who associates with Allah - it is as though he had fallen from the sky and was snatched by the birds or the wind carried him down into a remote place.

Tafsīr

قرآن حکیم (شرح آیات منتخب)

شرک؛ سقوط از آسمان توحید

در این آیه آسمان کنایه از توحید است و شرک سبب سقوط از این آسمان می‌گردد. طبیعی است در این آسمان» ستارگان می‌درخشند و ماه و خورشید می‌تابند و خوشا به حال کسی که اگر در این آسمان همچون خورشید و ماه نیست» دست‌کم همانند ستارةٌ درخشانی است. هنگامی که انسان از این بلندی سقوط کند.ء گرفتار یکی از این دو سرنوشت دردناک می‌شود: یا در وسط راه و پیش از آن‌که به زمین سقوط کندء طعمةٌ پرندگان لاشخور می‌گردد؛ به تعبیر دیگرء با از دست دادن این پایگاه مطمئنء در چنگال هوس‌های سرکش گرفتار می‌شود که هر یک از آنها بخشی از هستی او را می‌ربایند و نابود می‌کنند؛ یا اگر از دست آنها جان به سلامت ببردء به دست طوفان مرگباری می‌افتد که او را در گوشه‌ای دوردست چنان بر زمین می‌کوبد که بدنش متلاشی و هر ذره‌ای از آن به نقطه‌ای پرتاب می‌شود. گویا این طوفان کنایه از شیطان است که در کمین نشسته. بی‌شک کسی که از آسمان سقوط می‌کندء قدرت تصمیم‌گیری را از دست می‌دهد وبا سرعت و شتابی که هر لحظه فزونی می‌گیردء به سوی نیستی پیش می‌رود و سرانجام محو و نابود می‌گردد. کسی که پایگاه آسمان توحید را از دست داده» دیگر نمی‌تواند زمام سرنوشت خود را به دست گیرد و هر چه در این مسیر جلوتر می‌رود» شتابش در سقوط فزونی می‌یابد و سرانجام تمام سرمایه‌های انسانی خود را از دست خواهد داد. به راستی تشبیهی گویاتر و زنده‌تر از این تشبیه برای شرک پیدا نمی‌شود.