Surah Al-Hujuraat · Ayah 3·Madanī

3

إِنَّ ٱلَّذِينَ أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ لَهُم ﴿٣﴾

Translation

Saheeh International

Indeed, those who lower their voices before the Messenger of Allah - they are the ones whose hearts Allah has tested for righteousness. For them is forgiveness and great reward.

Tafsīr

قرآن حکیم (شرح آیات منتخب)also covers 2, 4, 5

آداب حضور نزد پیامبر (ص)

پیامبر(ص) که روحی لطیف داشت و فردی آزاده بودء در میان گروهی گرفتار شده بود که از بسیاری از مزایای اخلاقی دور بودند و با شخصیتی یگانه چون او طوری سخن می‌گفتند که گویی با یک فرد عادی سخن می‌گویند. در سال نهم هجرت که آن را «عام‌الوفود» می‌نامندء هیشت‌ها و دسته‌های گوناگونی از قبایل اطراف برای تشرف به اسلام به مدینه می‌آمدند. افراد تازه‌وارده وقت و بی‌وقت؛ پشت در اتاق پیامبر می‌ایستادند.ء فریاد می‌کشیدند که «ای محمد.ء بیرون بیا.» این کارء علاوه بر این که استراحت رسول خدا(ص) را به هم می‌زد. نوعی بی‌احترامی به شخصیتی مانند پیامبر خدا بود. از این‌رو» قرآن در أَیةٌ چهارم این سوره» این‌گونه افراد را کم‌فهم و بی‌خرد شمرده و عمل صحیح در این موارد را در آَیةُ پنجم بیان کرده است. آن حضرت نه تنها در این قسمت از آداب معاشرت, از بیگانگان و عرب‌های بیابانی ناراحتی داشت» برخی از یاران و اصحاب نزدیک آن حضرت هم ادب سخن گفتن را در محضر وی مراعات نمی کردند. نقل شده است: هیئتی به نمایندگی از قبیلةٌ «بنی‌تمیم» وارد مدینه شد. هر کدام از ابویکر و عمرء شخصی را برای ملاقات با آنها معیّن کردند. اختلاف آنان در تعیین آن فرد، منجر به مشاجره وفریاد آنان در محضر پیامبر(ص) شد و باعث رنجش خاطر او گردید. برای جلوگیری از تکرار این حرکات ناشایست در محضر آن پیشوای بزرگ» آیات دوم و سوم نازل گردید که نتیجةٌ این عمل زشت را «حبط» و نابودی ارزش اعمال خیر معرفی کرد. سزاست که بدانیم چرا این نوع بی‌احترامی در محضر پیامبر(ص) سبب نابودی پاداش اعمال می‌گردد. علت آن است که احترام در ظاهرء حاکی از احترام باطنی نسبت به پیامبر(ص) است و ناگفته پیداست که حرکات و اعمال ماء زاییدةٌ عقیده و مراتب ایمان ماست و ارتکاب چنین حرکات ناشایست و بی‌اعتنایی به چنین شخصیتی» از بی‌اعتنایی قلبی به شخص پیامبر و مقدسات مذهبی حکایت می‌کند. باید توجه داشته باشیم که این قبیل احترام‌هاء به پیامبر عظیم‌الشان اختصاص ندارد؛ بلکه همةٌ پیشوایان اسلامی و علما و اساتید و پدران و مادران و عموم بزرگان» شایستةٌ این گونه احترام‌ها هستند. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۲ ص ۱۱۵ > ۱-نمونهء ج ۲۲ ص ۱۱۵ ۲- پیشین » ص ۱۳۹ ۳ منشور جاویده ج۷, ص ۳۹۷ و ۳۹۹ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh.