Surah Yusuf · Ayah 87·Makkī

87

مِن يُوسُفَ وَلَا مِن إِنَّهُۥ لَا مِن إِلَّا ﴿٨٧﴾

Translation

Saheeh International

O my sons, go and find out about Joseph and his brother and despair not of relief from Allah. Indeed, no one despairs of relief from Allah except the disbelieving people."

Tafsīr

قرآن حکیم (شرح آیات منتخب)

یعقوب(ع) از کجا می‌دانست یوسف زنده است؟

در ذیل این آّیه روایت شده است که شخصی به نام «حنان بن سدیر» از امام باقر(ع) پرسید: آیا یعقوب می‌دانست که یوسف زنده است؛ در حالی که یست سال از جدا شدن او از یوسف می کَذشت؟ امام باقر(ع) فرمود: «آری، می دانست. او سحر کاهان از خدا خواست که فرشتةٌ مرگ (عزرائیل) نزدش فرود آید. عزرائیل فرود آمد و گفت: ای یعقوب, چه می‌خواهی؟ یعقوب گفت: به من بگو بدانم ارواح را یکی یکی می‌گیری یا با هم؟ او گفت: آنها را یکی یکی می‌گیرم. بعقوب گفت: آیا روح یوسف را هم گرفته‌ای؟ فرشتةٌ مرگ گفت: نه. از همین جا یعقوب فهمید که یوسف زنده است و بدین جهت به پسرانش فرمود: پسرانم, بروید و یوسف و برادرش را جست‌وجو کنید.»!

تنها کافران از رحمت خدا مأیوس می‌شوند

پس از شرک و کفر به خدا که بزرگ‌ترین گناه استء نومیدی از رحمت خدا و در امان دانستن خویش از عذاب خداء از بزرگ‌ترین گناهان شمرده شده است. از آیات قرآن و روایات استفاده می شود که انسان موّمن باید خود را همیشه بین ترس از عذاب الهی و امید به رحمت او نگه دارد؛ نه چنان خود را از عذاب خدا ایمن بداند که به هر خلافی آلوده گردد و نه از رحمت الهی مأیوس شود که در اثر این یأس» از حرکت و خودسازی باز بماند. اگر انسانی از رحمت خدا مأیوس شود - چنان که این آیه از قول یعقوب می‌فرماید - به خدا کافر شده است؛ زیرا قدرت نامحدود خدارا محدود کرده وینداشته است که دیکر خداوند نمی تواند او را بیخشد و رحمت و لطف بی‌پایانش را شامل او کند. در روایات» به تعبیرات بسیار شدیدی در بارة نومیدی از رحمت الهی برخورد می‌کنیم. برای مثال در روایتی از امام صادق(ع) می‌خوانیم: «بزرگ‌ترین گناهان, شرک به خداوند است... و بعد از آن, یأس از رحمت خدا... سپس خود را از عذاب خدا ایمن دانستن.»