قبول ظاهری ربوبیت ماه و ... برای اعتلای کلمة توحید

در روایتی از امام رضا(ع) می‌خوانیم: «قوم ابراهیم(ع) سه دسته بودند: طایفه‌ای, ستارةٌ زهره را می‌پرستیدند؛ گروهی» ماه را و طایفه‌ای» خورشید را. پس از آن‌که ابراهیم(ع) از غاری که در آن پنهان شده بود. خارج شد (و به این گروه‌های مشرک برخورد کرد)» شب هنگام که ستارةٌ زهره را دید. گفت: خدای من این است؛ اما در دل منکر آن بود و حقیقت را می‌دانست. پس هنگامی که زهره غروب کرد. گفت: من غروب‌کنندگان را دوست ثئدارم؛ زیرا غروب کردن» از صفات چیزی است که به وجود می‌آید؛ نه صفت چیزی که همیشه هست. پس هنگامی که ماه تابان را دید. گفت: خدای من این است؛ ولی باز منکر آن بود و حقیقت را می‌دانست. هنگامی که ماه ناپدید شدء گفت: اگر پروردگارم مرا راهنمایی نکند. مسلماً از گروه گمراهان خواهم بود. صبحگاهان. خورشید فروزان را که دیدء گفت: این خدای من است. این از زهره و ماه بزرگ‌تر است؛ ولی در دل منکر آن بود و حقیقت را می‌دانست. این سخنان ابراهیم(ع) برای خبر دادن به دیگران و اقرار به عقیدةٌ شرک‌آلود نبود. پس هنگامی که خورشید هم غروب کرد. به هر سه گروه گفت: ای قوم من من از شریک‌هایی که شما (برای خدا) می‌سازید. بیزارم. من روی خود را به سوی کسی کردم که آسمان‌ها و زمین را آفریده؛ من در ایمان خود خالص‌ام و از مشرکان نیستم. ابراهیم(ع) این سخنان را فقط برای این گفت که دین آنان را باطل کند و برای آنها ثابت کند که چیزهایی مثل زهره و ماه و خورشید. لیاقت عبادت شدن ندارند و خالق اینها و خالق آسمان‌ها و زمین» سزاوار پرستش است...» > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- المیزان» ج۷ء ص ۱۶۷ > ‏۴ تفسیر موضوعی,» ج۰۱۲ ص ۲۳۴ ۵- المیزان» ج۷» ص ۲۱۲ > ۱- المیزان» ج۷ء ص ۱۶۷ ۲- پیشین» ص ۱۷۶ ۳ تفسیر موضوعی» ج۲» ص ‎٩۱‏ > ۵- المیزان» ج۷» ص ۲۱۲ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): al-Mīzān, Tafsīr-i Mawḍūʿī.