نقشةٌ شوم

در شأُن نزول این آیات نقل شده است که پیامبر(ص) در حجر اسماعیل می‌نشست و قرآن می‌خواند. مشرکان قریش نزد «ولید بن مغیرة» که پیرمردی مسن و از کسانی بود که پیامبر(ص) را مسخره می‌کردندء رفتند و به او گفتند: ای اباعبدالشمس» این چیزهایی که محمد می‌گوید» چیست؟ آیا شعر است یا کهانت (رابطه با جن) یا خطابه؟ گفت: مرا رها کنید تا سخنش را بشنوم. پس نزد پیامبر خدا رفت و گفت: ای محمد. از شعرهایت برای من بسرای. فرمود: آن شعر نیست؛ بلکه سخن خدا است که برای فرشتگان و پیامبرانش برگزیده است. او گفت: چیزی از آن برایم بخوان. پیامبر(ص) آیاتی از سورةٌ فصّلت را برایش خواند. چون به یه ۱۳ این سوره رسید که می‌فرماید «اگر آنها روی‌گردان شدند. بگو: شما را از صاعقه‌ای همانند صاعقةٌ عاد و تمود می‌ترسانم». ولید به خود لرزید و تمام موهای سر و صورتش از ترس راست شد و به خانه‌اش رفت و پس از آن به نزد قریش بازنگشت. پس مشرکان نزد ابوجهل آمدند و گفتند: ای ابوالحکم (نام اصلی ابوجهل بود و نام ابوجهل را پیامبر بر او نهاد)» ابوعبدالشمس به دین محمد تمایل پیدا کرده است؛ آیا نمی‌بینی که بازنگشت؟ ابوجهل نزد ولید رفت و گفت: ای عموء ما را سرشکسته و رسوا و دشمن‌شاد کردی و به دین محمد مایل گشتی! ولید گفت: به دین او مایل نگشتم؛ ولی من سخنی سخت شنیدم که از آن پوست‌ها به لرزه می‌افتد. ابوجهل به او گفت: آیا خطابه است؟ گفت: نه» خطابه سخنی به هم پیوسته است و این سخنی جدا جدا است (اشاره به آیه یه بودن قرآن) و بعضی از آن شبیه به بعضی نیست. گفت: آیا شعر است؟ گفت: نه» من انواع مختلف اشعار عرب را شنیده‌ام و این شعر نیست. گفت: پس آن چیست؟ گفت: رهایم کن تا در باره‌اش فکر کنم. فردای آن روز به ولید گفتند: ای ابو عبدالشمس, در بارهٌ آنچه گفتیم» چه می‌گویی؟ گفت: بگویید که آن سحر و جادو است و او دل های مردم را (با جادو) به دست می اورد. پس خداوند در این باره این أیات را نازل فرمود: «مرا با کسی که او را به تنهایی آفریده‌ام واگذار!