ورود گروهی به محشر

روایت شده است «معاذ بن جبل» - یکی از اصحاب پیامبر - در بارة این آیه و یات پس از آن از پیامبر اکرم(ص) پرسش کرد. پیامبر در پاسخ او فرمود: «ای معاذ. در بارةٌ مطلب بزرگی پرسش کردی.» آنگاه چشمان مبارکش را فرو بست و فرمود: «ده طایفه از امّت من به طور پراکنده محشور می‌شوند. خداوند آنها را از میان مسلمانان مشخص فرموده. صورت بعضی از آنها به شکل میمون و بوزینه است و برخی به صورت خوک و بعضی وارونه‌اند که پاهایشان بالا و صورتشان پایین است و در این حال به صورت‌هایشان به زمین کشیده می‌شوند. بعضی کورند و به این طرف و آن طرف می‌روند. بعضی کر و گنگ هستند و شعور ندارند. بعضی زبان‌های خود را می‌جوند و چرک از دهانشان جاری می‌شود که اهل محشر از بوی گند آن ناراحت می‌شوند. بعضی دست و پایشان بریده. بعضی از ایشان بر شاخه‌هایی از آتش آویزان‌اند و بعضی از آنها عفونتشان از مردار گندیده بدتر است و بعضی از ایشان با لباس‌هایی از مس گداخته‌شده در آتش که چسبیده به بدنشان است. پوشیده شده‌اند. آنها که به صورت میمون‌اند. سخن‌چینان از مردم‌اند. آنهایی که به صورت خوک‌اند. حرام‌خوارها هستند. آنهایی که وارونه‌اند» رباخواران هستند. کورها کسانی هستند که در قضاوت ظلم می‌کردند. کرها و گنگ‌ها. کسانی هستند که اعمالشان را بزرگ می‌شمردند. کسانی که زبان‌هایشان را می‌جوند. علما و قاضیانی هستند که اعمالشان مخالف سخنانشان بوده است. آنها که دست و پاهایشان بریده شده, کسانی هستند که همسایگانشان را آزار می‌دادند. آنها که به شاخه‌هایی از آتش آویزان‌اند» کسانی هستند که مردم را نزد سلاطین می‌بردند [و باعث زندان، تبعید، اعدام و... آنها می شدند]. کسانی که از مردار متعفن ترند، آنهایی هستندکه [از حرام] شهوت‌رانی و لذت‌جویی می‌کردند و حقوق واجب مالی خود را که حق‌الل است. ادا نمی‌کردند و کسانی که لباس آتشین بر تن دارند» فخرفروشان و متکبران هستند.»