سلیمان از نیروی رزمی خود سان می‌بیند

از این آیه و قراین گوناگونی که در اطراف آن وجود داره چنین بر می‌آید که عصر روزی» سلیمان از اسبان تیزرو و چابک خود که برای میدان جهاد آماده کرده بود سان می‌دید و مأموران با اسب‌های مزبور از جلوی او رژه می‌رفتند. از آن‌رو که یک پادشاه عادل و صاحب‌نفوذ باید ارتشی نیرومند داشته باشد و یکی از وسایل مهم ارتش» مرکب‌های تندرو است» این توصیف در قرآن بعد از ذکر مقام سلیمان بازگو شده است. سلیمان در اینجا برای این که تصور نشود که علاقة او به این اسب‌های پرقدرت» جنبةٌ دنیاپرستی داردء گفت: من این اسبان را به خاطر پروردگارم دوست دارم و می‌خواهم از آنها در جهاد استفاده کنم. آنگاه بر آنها چشم دوخت تا از دیدگانش پنهان شدند. صحنه چنان برای سلیمان نشاطآور و زیبا بود که دستور داد: بار دیگر آنها را نزد من باز گردانید. هنگامی که مأْمورانش این فرمان را اطاعت کردند و اسب‌ها را باز گرداندند. سلیمان خود آنها را مورد نوازش قرار داد و دست به ساق‌ها و گردن‌های آنها کشید و به این وسیله» هم مربیان آنها را تشویق کردء هم از آنها قدردانی نمود. معمول است که وقتی می‌خواهند از مرکبی قدردانی کننده دست بر سر و صورت و یال و گردن و پایش می‌کشند. البته چنین ابراز علاقه‌ای به وسیلةٌ موّئُْری که انسان را در هدف‌های والایش کمک می‌کند. از پیغمبر بزرگی همچون سلیمان تعجب‌اور نیست.