نفس مطمئْنّه

در آیات پیش آمده است که انسان‌های دنیاپرست پیوسته در دو حال قرار دارند: بی‌تابی در اثر سلب نعمتء و طغیان و سرکشی به خاطر رسیدن به مواهب الهی؛ در حالی که توجه ندارند که وفور نعمت یا سلب آن هر دو امتحان خداست که آیا انسان در برابر نعمت شکرگزار است یا ناسپاس و در برایر مصیبت شکیبا است یا بی‌تاب. در این آیه اما - در مقابل این گروه که عاقبتی بسیار دردناک برایشان ذکر شد - به گروه دیگری اشاره شده که در پرتو ایمان و یاد خدا به چنان آرامشی دست یافته‌اند که به هر آنچه خدا خواسته. رضایت می‌دهند و خود را بنده‌ای می‌بینند که صاحب هیچ نفع و ضرری برای خود نیستند. آنان دنیا را یک زندگی مجازی و مقدمة زندگی بسیار ارزشمندتری می‌دانند و داشتن و نداشتن در آن را امتحان خدا می‌شمرند و در هر حال در جادة بندگی پا بر جا می‌مانند و از راه راست منحرف نمی‌شوند. در روایت بسیار ارزشمندی می‌خوانیم که فردی از امام صادق(ع) پرسید: آیا ممکن است موّْمن از قبض روحش ناراضی باشد؟ فرمود: «نه به خدا سوگند. هنگامی که فرشتةٌ مرگ برای قبض روحش می‌آید. اظهار ناراحتی می‌کند. فرشتةٌ مرگ می‌گوید: ای دوست خدا ناراحت نباش. سوگند به آن کس که محمد را مبعوث کرده. من بر تو مهربان‌تر و دلسوزترم از پدری مهربان اگر اینجا حاضر بود. چشم‌هایت را بگشا و ببین. (او نگاه می‌کشد)» رسول خدا(ص) امیرالموْمنین(ع)» فاطمه(س)» حسن(ع) و حسین(ع) و امامان از نسل او را می‌بیند. به او گفته می‌شود: این رسول خدا و امیرالموْمنین و فاطمه و حسن و حسین و امامان هستند که همراهان تواند. او چشمانش را باز می‌کند و نگاه می‌کند. ناگهان گوینده‌ای از سوی پروردگار بزرگ ندا می‌دهد و می‌گوید: «ای کسی که به محمّد و خاندانش اطمینان داشتی, باز گرد به سوی پروردگارت؛ در حالی که به ولایت (آنها) راضی هستی و او با ثوابش از تو خشنود است. داخل شو در میان بندگانم یعنی محمّد و اهل بیتش و داخل شو در بهشت‌ام.» پسء چیزی برای انسان محبوب‌تر از آن نیست که هر چه زودتر روحش از تن جدا شود و به این منادی بپیوندد.»!