قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ﴿١﴾
بگو: پناه می برم به پروردگار مردم
مَلِكِ ٱلنَّاسِ﴿٢﴾
[به] پادشاه مردم
إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ﴿٣﴾
[به] معبود مردم
مِن شَرِّ ٱلْوَسْوَاسِ ٱلْخَنَّاسِ﴿٤﴾
از زیان وسوسه گر کمین گرفته و پنهان،
ٱلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ ٱلنَّاسِ﴿٥﴾
آنکه همواره در سینه های مردم وسوسه می کند
مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ﴿٦﴾
از جنّیان و آدمیان.