Surah Al-Hajj · Ayah 17·Madanī

17

إِنَّ ٱلَّذِينَ وَٱلَّذِينَ وَٱلَّذِينَ إِنَّ إِنَّ عَلَىٰ ﴿١٧﴾

Translation

Saheeh International

Indeed, those who have believed and those who were Jews and the Sabeans and the Christians and the Magians and those who associated with Allah - Allah will judge between them on the Day of Resurrection. Indeed Allah is, over all things, Witness.

Tafsīr

قرآن حکیم (شرح آیات منتخب)

صابئان و مجوس

از میان شش گروه یادشده در این آیه» توضیح دو گروه لازم‌تر به نظر می‌رسد: ۱- صابئان: از این آیه استفادةٌ اجمالی می‌شود که آنها پیرو بعضی از مذاهب آسمانی بوده‌اند؛ به‌خصوص که در یه در میان دو طایفةٌ یهود و نصاری قرار گرفته‌اند. بعضی» آنها را پیروان یحیی بن زکریا می‌دانند که مسیحیان او را یحیای تعمیددهنده می‌نامند و بعضی معتقدند آنها برخی از عقاید یهود و برخی از عقاید مسیحیان را گرفته و به هم امیخته اند. از این رو، مذهب انها را میانه این دو مذهب می دانند. صابئان برای اب جاری اهمیت زیادی قائل‌اند و بدین سبب بسیاری از آنها در کنار نهرهای بزرگ زندگی می‌کنند. می‌گویند به بعضی از ستارگان نیز احترام می‌گذارند و به همین جهت متهم به ستاره‌پرستی شده‌اند.! مجوس: قوم معروفی هستند که به «زرتشت» گرویدند و کتاب مقدسشان اوستا نام دارد. تاریخ حیات زرتشت و زمان ظهور او بسیار مهم است؛ به طوری که می‌توان گفت اخبار دقیق مربوط به او به ما نرسیده و غیر روشن است. این قوم» کتاب مقدس خود را در ماجرای تسلط اسکندر بر ایران به کلی از دست دادند؛ به طوری که حتی یک برگ از آن نماند. تا آن‌که در زمان پادشاهان ساسانی باز به رشتةُ تحریر در آمد. به همین جهت ممکن نیست که بر واقعیت مذهب ایشان وقوف یابیم. این مسلّم است که مجوسیان معتقد هستند برای تدبیر عالم دو مبداً وجود دارد؛ یکی مبداً خیر و دیگری مبداً شر. اولی نامش یزدان است و دومی اهریمن؛ نور و ظلمت. همچنین مسلّم است که ایشان ملائکه را مقدس می‌دانستند؛ بدون این که مانند بت‌پرستان برای آنها بتی درست کنند و به آنها توسل و تقرب جویند. همجنین عناصر جهار کانه - و مخصوصا اتش را - مقدس می دانستند. در قدیم، مجوسیان در ایران و جین و هند و سرزمین‌های دیگر آتشکده‌هایی داشتند. آنها وجود همةٌ عالم را منتسب به «اهورامزدا» و او را ایجادکنندةٌ همه چیز می‌دانستند. از روایات استفاده می‌شود که آنها پیامبری داشتند که او را کشتند و کتابش را سوزاندند. در برخی از روایات می خوانیم که خدا به سوی أنها پیامبر و کتابی فرستاد؛ اما ایشان بر اثر کناهان کَمراه کَشتند، دین خدا را تحریف کرده» دچار بدعت شدند.