وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ﴿١﴾
وای بر هر بدگوی عیبجویی،
ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُۥ﴿٢﴾
که مالی گرد آورد و برشمردش.
يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ﴿٣﴾
پندارد که مالش او را جاوید کرده،
كَلَّا لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ﴿٤﴾
ولی نه! قطعاً در آتش خردکننده فرو افکنده خواهد شد.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ﴿٥﴾
و تو چه دانی که آن آتش خردکننده چیست؟
نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ﴿٦﴾
آتش افروخته خدا[یی] است.
ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ﴿٧﴾
[آتشی] که به دلها میرسد.
إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ﴿٨﴾
آنان را در میان فرامیگیرد.
فِى عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍۭ﴿٩﴾
[آتشی که] در ستونهایی دراز است.