وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ﴿١﴾
Вой бар ҳар ғайбаткунандаи айбҷӯе,
ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُۥ﴿٢﴾
он ки моле ҷамъ кард ва ҳисоби он нигаҳ дошт.
يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ﴿٣﴾
Мепиндорад, ки дороияш ҷовидонаш гардонад.
كَلَّا لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ﴿٤﴾
На чунин аст! ки Ӯро дар ҳутамаҳ андозанд.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ﴿٥﴾
Ва ту чӣ донӣ, ки ҳутамаҳ чист?
نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ﴿٦﴾
Оташи афрӯхтаи Худост,
ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ﴿٧﴾
ки бар дилҳо ғалаба меёбад.
إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ﴿٨﴾
Он оташ аз ҳар сӯ дар миёнашон гирифтааст,
فِى عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍۭ﴿٩﴾
дар сутунҳои дарози оташӣ дароварда шудааст.