وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ﴿١﴾
Ҳар бир обрў тўкувчи ва айбловчига «вайл» бўлсин.
ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُۥ﴿٢﴾
У мол жамлади ва уни санаб турди.
يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ﴿٣﴾
У, албатта, уни абадий қолдирур, деб ҳисоблар.
كَلَّا لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ﴿٤﴾
Йўқ! Албатта у «ҳутома»га хор-зор этиб ташланар.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ﴿٥﴾
«Ҳутома» қандоқ нарса эканини сенга нима билдирар?
نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ﴿٦﴾
У Аллоҳнинг шиддатли, ўчмас оловидир.
ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ﴿٧﴾
Қалбгача етиб борадир.
إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ﴿٨﴾
Албатта, у уларни устидан қоплангандир.
فِى عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍۭ﴿٩﴾
Узун-узун устунларга боғлангандирлар.