إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا﴿١﴾
هنگامی که زمین را با [شدیدترین] لرزشش بلرزانند،
وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا﴿٢﴾
و زمین بارهای گرانش را بیرون اندازد،
وَقَالَ ٱلْإِنسَٰنُ مَا لَهَا﴿٣﴾
و انسان بگوید: زمین را چه شده است؟
يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا﴿٤﴾
آن روز است که زمین اخبار خود را می گوید؛
بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا﴿٥﴾
زیرا که پروردگارت به او وحی کرده است.
يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَٰلَهُمْ﴿٦﴾
آن روز مردم [پس از پایان حساب] به صورت گروه های پراکنده [به سوی منزل های ابدی خود بهشت یا دوزخ] باز می گردند، تا اعمالشان را [به صورت تجسم یافته] به آنان نشان دهند.
فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُۥ﴿٧﴾
پس هرکس هموزن ذره ای نیکی کند، آن نیکی را ببیند.
وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُۥ﴿٨﴾
و هرکس هموزن ذره ای بدی کند، آن بدی را ببیند.