معجزه؛ وسیله‌ای برای اثبات نبوت

قرآن در جاهای متعدد این مطلب را بیان فرموده که قوم حضرت موسی(ع) از او تقاضاهایی می‌کردند که یا محال بوده یا وقوع آنما به مصلحت نبوده است؛ چنان که در ید ۵ سور بقره از قول آنها آمده است: «و (به باد آورید) هنگامی که گفتید: ای موسی, ما هرگز به تو ایمان نمی‌آوریم مگر این‌که خدا را آشکارا (با چشم خود ) ببینیم...» در ید ۵۳ سورة زخرف نیز از قول فرعون آمده است: «اگر (موسی) راست می‌گوید. چرا دستبندهای طلا به او داده نشده یا این‌که چرا فرشتگان دوشادوش او نیامده‌اند؟» خدا نیز آنها را به دلیل همین بهانه‌جویی‌ها و تقاضاهای بی‌مورد که سبب شده بود زیر بار حق نروندء به شدت عذاب کرد. مشرکین قریش و بهود زمان پیامبر(ص) نیز از او چنین تقاضاهایی داشتند؛ چنان که در آیات +۰ تا ‎٩۳‏ سورةٌ اسراء از قول آنها چنین می‌خوانیم: «و گفتند ما هرگز به تو ایمان نمی‌آوریم تا این‌که چشمه‌ای از این سرزمین (خشک و سوزان) برای ما خارج سازی با باغی از خرما و انگور برای تو باشد و نهرها را در لابه‌لای آن جاری کنی یا قطعات (سنگ‌های) آسمان را - آن‌چنان که می‌پنداری - بر سر ما فرود آوری یا خداوند و فرشتگان را در برابر ما بیاوری یا برای تو خانه‌ای پر نقش و نگار از طلا باشد یا به آسمان بالا روی. حتی اگر به آسمان بروی» ایمان نمی‌آوریم مگر این‌که نامه‌ای بر ما فرود آوری که آن را بخوانیم.» اما واقعیت این است که پیامبران برای اثبات اداعای خود و این که خداوند آنها را فرستاده است. به فرمان و اجازة خدا و به اندازة فهم و شعور مردم زمانشان» اموری را به مردم نشان می‌دادند که آنها از انجام آن عاجز بودند و بدین دلیلء آن امور» معجزه نامیده شده است. این آیه, مخالفان پیامبر اسلام(ص) را سرزنش و توبیخ می‌کند که تقاضاهای بی‌مورد مطرح نکنند؛ وگرنه مانند قوم موسی(ع) گرفتار عذاب الهی خواهند شد. اصولا معجزه برای اثبات نبوت انبیا بود؛ نه برای این که پیامبران هر آنچه که افراد بر اساس هوای نفسشان تقاضا می‌کردند» بیاورند و دامنةٌ رسالت الهی آنان به تماشاخانه و مجلس‌بازی مردم تبدیل شود. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- اقتباس از نمونهء ج۱, ص ۳۹۰ ۲ اقتباس از اطیب‌البیان» ج۲ء ص ۱۴۵ > ٢- اقتباس از اطیب البیان، ج٢، ص ١٣٥ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, Aṭyab al-Bayān.