وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ﴿١﴾
سوگند به [کوه] تین و زیتون،
وَطُورِ سِينِينَ﴿٢﴾
و طور سینا،
وَهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ﴿٣﴾
و این شهر امن [و امان]،
لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ﴿٤﴾
[که] براستی انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم.
ثُمَّ رَدَدْنَٰهُ أَسْفَلَ سَٰفِلِينَ﴿٥﴾
سپس او را به پستترین [مراتب] پستی بازگردانیدیم؛
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ﴿٦﴾
مگر کسانی را که گرویده و کارهای شایسته کردهاند، که پاداشی بیمنّت خواهند داشت.
فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ﴿٧﴾
پس چه چیز، تو را بعد [از این] به تکذیب جزا وامیدارد؟
أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَٰكِمِينَ﴿٨﴾
آیا خدا نیکوترین داوران نیست؟