Surah Yunus · Ayah 98·Makkī

98

فَلَوْلَا إِلَّا يُونُسَ لَمَّآ عَنْهُمْ فِى إِلَىٰ ﴿٩٨﴾

Translation

Saheeh International

Then has there not been a [single] city that believed so its faith benefited it except the people of Jonah? When they believed, We removed from them the punishment of disgrace in worldly life and gave them enjoyment for a time.

Tafsīr

قرآن حکیم (شرح آیات منتخب)

ایمان قوم یونس(ع)

جای شک نیست که در اقوام دیگر نیز گروه‌های زیادی ایمان آوردند؛ اما آنچه قوم پونس را از دیگر اقوام جدا می‌کند» این است که قوم یونس همه به صورت جمعی ایمان آوردند؛ آن هم پیش از فرا رسیدن مجازات قطعی پروردگار؛ در حالی که در میان اقوام دیگرء گروه زیادی سرسختانه بر مخالفت خود باقی می‌ماندند تا هنگامی که فرمان مجازات قطعی پروردگار صادر می‌شد. آنها پس از مشاهدة این عذاب الهی غالبا اظهار ایمان می‌کردند؛ ولی ایمانشان به دلیلی که در آَیة ۹۰ همین سوره گفتیم» فایده‌ای نداشت.ماجرای ایمان آوردن قوم یونس به این قرار در تواریخ آمده است: هنگامی که یونس(ع) از ایمان آوردن قوم خود که در سرزمین «نینوا» (عراق) زندگی می‌کردند. مأیوس شدء به پیشنهاد عابدی که در میان آنها می‌زیست» مردم را نفرین کرد؛در حالی که عالم و دانشمندی نیز به یونس پیشنهاد می‌کرد که باز هم در بارة آنها دعا کند و به ارشاد بیشتر بپردازد و مأیوس نگردد. یونس(ع) پس از این ماجراء از میان قوم خود بیرون رفت. قوم او که صدق گفتارش را بارها آزموده بودندء به سراغ مرد دانشمند رفتند و از او راهنمایی خواستند. در آن هنگام هنوز عذاب نازل نشده اما نشانه‌های آن آشکار گشته بود. آنها فرصت را غنیمت شمردند و به توصیةٌ مرد دانشمند از شهر بیرون رفتند و دست به دعا و تضرع برداشتند و اظهار ایمان و توبه کردند و برای توجه بیشتر به خداوند و جلب رحمت اوء مادران را از فرزندان جدا ساختند و لباس‌های خشن و کم‌ارزش به تن کردند و به جست و جوی پیامبر خویش برخاستند؛ اما اثری از او ندیدند. این توب حقیقی که خالصانه و به موقع انجام شده بودء کار خود را کرد؛ نشانه‌های عذاب بر طرف شد و آرامش به سوی آنها بازگشت. هنگامی که یونس - پس از ماجرای طولانی‌اش - به سوی قوم خود بازگشتء او را از جان و دل پذیرا گشتند. یادآوری این نکته نیز لازم است که قوم یونس هرگز در برابر مجازات قطعی قرار نگرفته بودنده وگرنه توبة آنها پذیرفته نمی‌شد؛ بلکه هشدارهایی که معمولاً قبل از مجازات نهایی می‌آید. برای آنها به قدر کافی بیدارکننده بود؛ در حالی که مثلاً فرعونیان بارها این اخطارها را دیده بودند (همانند آفت ملخ یا تبدیل شدن آب نیل به خون و...)؛ ولی هرگز این هشدارها را جدی نگرفتند تا این‌که مجازات نهایی رسید. > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): al-Kāfī.