أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ﴿١﴾
Оё онро, ки рӯзи ҷазоро дурӯғ мешумурад, дидӣ?
فَذَٰلِكَ ٱلَّذِى يَدُعُّ ٱلْيَتِيمَ﴿٢﴾
Ӯ ҳамон касест, ки ятимро ба иҳонат (хорӣ) меронад
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ﴿٣﴾
ва мардумро ба таъом додан ба бенаво тарғиб намекунад.
فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ﴿٤﴾
Пас вой бар он намозгузороне,
ٱلَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ﴿٥﴾
ки дар намози худ саҳл ангоранд (дар ғафлатанд),
ٱلَّذِينَ هُمْ يُرَآءُونَ﴿٦﴾
онон, ки риё мекунанд
وَيَمْنَعُونَ ٱلْمَاعُونَ﴿٧﴾
ва аз додани закот саркашӣ мекунанд.