وَٱلضُّحَىٰ﴿١﴾
And olsun səhərə;
وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ﴿٢﴾
And olsun sakitləşməkdə olan (və ya: getdikcə zülməti artan) gecəyə ki,
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ﴿٣﴾
(Sənə bir neçə gün vəhy nazil etməməklə) Rəbbin səni (ya Peyğəmbər!) nə tərk etdi, nə də sənə acığı tutdu.
وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ﴿٤﴾
Şübhəsiz ki, axirət sənin üçün dünyadan daha xeyirlidir!
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ﴿٥﴾
Həqiqətən, Rəbbin sənə (qiyamət günü ən uca şəfaət məqamı, Cənnətdə tükənməz ne’mətlər) bəxş edəcək və sən (Ondan) razı qalacaqsan!
أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ﴿٦﴾
Məgər O səni yetim ikən tapıb sığınacaq vermədimi?!
وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ﴿٧﴾
Sənin şaşqın (yaxud: uşaq vaxtı Məkkə vadisində azmış) vəziyyətdə tapıb yol göstərmədimi?!
وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ﴿٨﴾
Səni yoxsul ikən tapıb dövlətli etmədimi?!
فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ﴿٩﴾
Elə isə yetimə zülm etmə!
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ﴿١٠﴾
Dilənçini də (qapıdan) qovma!
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ﴿١١﴾
Və (həmişə) Rəbbinin sənə olan ne’mətindən söhbət aç!