وَٱلضُّحَىٰ﴿١﴾
سوگند به ابتدای روز [وقتی که خورشید پرتو افشانی می کند]
وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ﴿٢﴾
و سوگند به شب آن گاه که آرام گیرد،
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ﴿٣﴾
که پروردگارت تو را رها نکرده و مورد خشم و کینه قرار نداده است.
وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ﴿٤﴾
و بی تردید آخرت برای تو از دنیا بهتر است،
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ﴿٥﴾
و به زودی پروردگارت بخششی به تو خواهد کرد تا خشنود شوی.
أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ﴿٦﴾
آیا تو را یتیم نیافت، پس پناه داد؟
وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ﴿٧﴾
و تو را بدون شریعت نیافت، پس به شریعت هدایت کرد؟
وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ﴿٨﴾
و تو را تهیدست نیافت، پس بی نیاز ساخت؟
فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ﴿٩﴾
و اما [به شکرانه این همه نعمت] یتیم را خوار و رانده مکن
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ﴿١٠﴾
و تهیدست حاجت خواه را [به بانگ زدن] از خود مران
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ﴿١١﴾
و نعمت های پروردگارت را بازگو کن.