وَٱلضُّحَىٰ﴿١﴾
قسم دى په څاښت باندې
وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ﴿٢﴾
او په شپه باندې كله چې قراره شي
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ﴿٣﴾
چې ته خپل رب نه پریښى يې او نه يې (درسره) بغض ساتلى دى
وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ﴿٤﴾
او خامخا اخرت تا لپاره له دنیا نه ډېر غوره دى
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ﴿٥﴾
او خامخا ژر به تا ته ستا رب دركړي، نو ته به راضي (خوشحاله) شې
أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ﴿٦﴾
ایا ته يې یتیم نه وې موندلى؟ پس پناه ځاى يې دركړ
وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ﴿٧﴾
او ته يې ناخبره (او ناپوه) وموندلې، نو لار ښوونه يې (درته) وكړه
وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ﴿٨﴾
او ته يې فقیر وموندلې، نو غني يې كړې
فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ﴿٩﴾
نو هر چې یتیم دى، نو ته (ده ته) قهر مه كوه
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ﴿١٠﴾
او هر چې سوالګرى دى، نو ته يې مه رټه
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ﴿١١﴾
او پاتې شو (نعمت) نو ته د خپل رب نعمت بیانوه