ٱلْقَارِعَةُ﴿١﴾
کوبنده،
مَا ٱلْقَارِعَةُ﴿٢﴾
چیست کوبنده؟
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ﴿٣﴾
و تو چه دانی که کوبنده چیست؟
يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ﴿٤﴾
روزی که مردم چون پروانه[های] پراکنده گردند،
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ﴿٥﴾
و کوهها مانند پشم زدهشده رنگین شود.
فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ﴿٦﴾
اما هر که سنجیدههایش سنگین برآید،
فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ﴿٧﴾
پس وی در زندگی خوشی خواهد بود!
وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ﴿٨﴾
و اما هر که سنجیدههایش سبک بر آید،
فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌ﴿٩﴾
پس جایش «هاویه» باشد.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ﴿١٠﴾
و تو چه دانی که آن چیست؟
نَارٌ حَامِيَةٌۢ﴿١١﴾
آتشی است سوزنده.