ٱلْقَارِعَةُ﴿١﴾
Қориъаҳ.
مَا ٱلْقَارِعَةُ﴿٢﴾
Чист қориъаҳ?
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ﴿٣﴾
ва ту чӣ донӣ, ки қориъаҳ чист?
يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ﴿٤﴾
Рӯзест, ки мардум чун парвонагон пароканда бошанд
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ﴿٥﴾
ва кӯҳҳо чун пашми задашуда.
فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ﴿٦﴾
Аммо ҳар кӣ паллаи некиҳои тарозуяш вазнин бошад,
فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ﴿٧﴾
Пас ӯ дар айши писандида бошад.
وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ﴿٨﴾
ва аммо ҳар кӣ сабук шуд паллаи некиҳои тарозуяш
فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌ﴿٩﴾
ҷойгоҳаш дар ҳовияҳ аст.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ﴿١٠﴾
Ва ту чӣ донӣ, ки ҳовияҳ чист?
نَارٌ حَامِيَةٌۢ﴿١١﴾
Оташест дар ниҳояти гармӣ.