اصحاب قریة انطاکیه

انطاکیه, یکی از قدیم‌ترین شهرهای شام است که به گفتةٌ ببضی,» سیصد سال پیش از میلاد مسیح بنا گردیده است. این شهر در روزگار قدیم» از نظر ثروت و علم و تجارت» یکی از سه شهر بزرگ کشور روم محسوب می‌شد. از مجموع روایاتی که ذیل این یات وارد شده» مشخص می‌شود که حضرت عیسی(ع) دو تن از حواریون خود را به شهر انطاکیه که بت‌پرست بودند. فرستاد. آنها به ان شهر رفتند و مردم را به توحید دعوت کردند و برای اثبات حقانیت دعوت خود.ء معجزاتی مانند شفای بیماران به آنها نشان دادند. پادشاه آن شهرء آن دو را دستگیر کرد و به زندان انداخت. در این هنکام، حضرت عیسی(ع) شمعون صفا راکه بزرک حواریون بود، به دنبال انها فرستاد. او نیز پادشاه و مردم را به خداپرستی دعوت کرد و معجزاتی ارایه کرد. از آّیات قرآن استفاده می‌شود که مردم آن شهر ایمان نیاوردند و با صیحه‌ای آسمانی نابود شدند. در برخی از روایات نیز آمده که آن پادشاه ایمان نیاورد و او و قومش تصمیم گرفتند که آن سه فرستاده را به قتل برسانند. این مطلب به گوش حبیب نجار رسید؛ همان شخصی که آیات ۲۰ تا ۲۷ در بارةٌ او سخن می‌گوید. او از دورترین نقطةٌ شهر با شتاب فرا رسید و به آنها تذکر داد و ایشان را به اطاعت از فرستادگان فرا خواند. البته از آیات قرآن استفاده می‌شود که او نیز سرانجام به دست آن قوم کافر به شهادت رسید. در بارة این شهید راه حق» تعبیرات بسیار ارزنده‌ای در روایات نقل شده که حکایت از مقام و درجةٌ والای او در نزد خدا دارد. در روایتی از پیامبر اسلام می‌خوانیم: «پیشگامان امت‌ها سه نفر هستند که به اندازةٌ یک چشم به هم زدن بر خدا کافر نشدند: علی بن ابی‌طالب. صاحب پس (حبیب نجار) و موْمن آل فرعون. آنها پیامبر زمان خود را تصدیق کردند و علی برترین آنهاست.» أَیةٌ ۲۶ در بارةة شهادت او می‌فرماید: «به او گفته شد: وارد بهشت شو.»؛ گو این که شهادت این مرد موْمن» همان و داخل شدن او در بپهشتء همان. چنان فاصلةٌ میان این دو کم و کوتاه بوده که قرآن مجید در تعبیر لطیفش به جای ذکر شهادت اوء داخل شدن او به بهشت را بیان کرده است. البته روشن است که منظور از بهشت در اینجا بپهشت برزخی است؛ چرا که از یات و روایات استفاده می‌شود که بهشت جاویدان در قیامت نصیب موّمنان خواهد شد؛ همان‌گونه که دوزخ برای کافران چنین است. در روایت امیرالموّمنین علی(ع) در مورد قبر وارد شده که «قبر, یا باغی از باغ‌های بهشت است یا حفره‌ای از حفره‌های دوزخ.» جالب توجه این که این مرد الهی (حبیب نجار) پس از شهادتش نیز آرزو کرد که ای کاش قومش ایمان می‌آوردند. در روایتی از پیامبر اسلام(ص) می‌خوانیم: «این مرد باایمان, هم در حال حیات خود. خیرخواه قوم خویش بود و هم بعد از مرگ. آرزوی هدایت آنها را داشت.»! اقتباس از نمونه» ج۸ ص‌ ۳۴۰ و المیزان» ج۱۷ ص‌ ۸۲ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.