وَٱلْعَٰدِيَٰتِ ضَبْحًا﴿١﴾
سوگند به مادیانهائی که با همهمه تازانند و با سم[های] خود از سنگ آتش میجهانند!
فَٱلْمُورِيَٰتِ قَدْحًا﴿٢﴾
و برق [از سنگ] همی جهانند،
فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا﴿٣﴾
و صبحگاهان هجوم آرند،
فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا﴿٤﴾
و با آن [یورش]، گردی برانگیزند،
فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا﴿٥﴾
و بدان [هجوم]، در دل گروهی درآیند،
إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ﴿٦﴾
که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است،
وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ﴿٧﴾
و او خود بر این [امر]، نیک گواه است.
وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ﴿٨﴾
و راستی او سخت شیفته مال است.
أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ﴿٩﴾
مگر نمیداند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد،
- صفحة ٦٠٠
وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ﴿١٠﴾
و آنچه در سینههاست فاش شود،
إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ﴿١١﴾
در چنان روزی پروردگارشان به [حال] ایشان نیک آگاه است؟