وَٱلْعَٰدِيَٰتِ ضَبْحًا﴿١﴾
Bij de snuivend rennenden
فَٱلْمُورِيَٰتِ قَدْحًا﴿٢﴾
en de vonken slaanden
فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا﴿٣﴾
en de 's morgens aanstormenden,
فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا﴿٤﴾
die dan stof opwerpen
فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا﴿٥﴾
en dan midden in de slagorde doorbreken!
إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ﴿٦﴾
De mens is zijn Heer niet erkentelijk.
وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ﴿٧﴾
Hij is er zelf getuige van.
وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ﴿٨﴾
Het bezit heeft hij hevig lief. *
أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ﴿٩﴾
Weet hij het dan niet? Wanneer wat in de graven is wordt omgewoeld
- صفحة ٦٠٠
وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ﴿١٠﴾
en wat in het binnenste is tevoorschijn wordt gebracht,
إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ﴿١١﴾
dan is hun Heer op die dag over hen welingelicht.