العاديات

Reading with قرآن حکیم (شرح آیات منتخب)

1. وَٱلْعَٰدِيَٰتِ ضَبْحًا﴿١﴾

   ۵۱۱ شأن نزول

   در حدیثی آمده است که این سوره بعد از جنگ «ذات‌السّلاسل» نازل شد و ماجرا چنین بود: در سال هشتم هجرت به پیامبر اکرم(ص) خبر دادند که دوازده هزار سوار در سرزمین «یایس» جمع شده و با یکدیگر پیمان بسته‌اند که تا پیامبر و علی را به قتل نرسانند و جمامت مسلمانان را متلاشی نکنند از پای ننشینند. پیامبر(ص) بسیاری از یاران خود را به سرکردگی بعضی از صحابه به سراغ آنها فرستاد؛ ولی آنان بسد از گفت‌وگوهایی بدون نتیجه بازگشتند. سرانجام پیامبر(ص)» علی(ع) را با گروه کثیری از مهاجر و انصار به نبرد آتها اعزام داشت. آنها به سرعت به سوی منطقهٌ دشمن حرکت کردند و شبانه راه رفتند و صبحگاهان دشمن را در حلقةة محاصره گرفتند. نخست اسلام را بر آنها عرضه داشتند و چون نپذیرفتند» هنوز هوا تاریک بود که به آنها حمله کرده» آنان را در هم شکستند؛ عده‌ای را کشتند و زنان و فرزندانشان را اسیر کردند و اموال فراوانی به غنیمت گرفتند. در پی آن» سورةٌ عادیات نازل شد؛ در حالی که هنوز سربازان اسلام به مدینه باز نگشته بودند. پیامبر(ص) آن روز برای نماز صبح به مسجد آمد و این سوره را در نماز تلاوت فرمود. بعد از پایان نمازء اصحاب عرض کردند: این سوره‌ای است که ما تا به حال نشنیده بودیم. فرمود: «آری» علی(ع) بر دشمنان پیروز شد و جبرئیل دیشب با آوردن این سوره به من بشارت داد.» چند روز بعده حضرت علی(ع) همراه سپاه اسلام با غنایم و اسیران به مدینه وارد شدند. پیامبر با گروهی از یاران خود به استقبال سپاه رفت. فرمانده سپاه با دیدن پیامبر(ص) فوراً از اسب پیاده شد. پیامبر در حالی که دست خود را بر پشت علی(ع) می‌زد» فرمود: «بر اسب سوار شو, خدا و رسول از تو راضی است.» در این لحظهء پردةٌ اشکی از فرط شادی و زیادی سرور در دیدگان علی(ع) حلقه زد و پیامبر(ص) جملةٌ تاریخی خود را در بارةٌ علی(ع) بیان کرد: «اگر نبود که گروهی از امّت منء مطلبی را که مسیحیان در بارةُ حضرت مسیح گفته‌اند, در بارةُ تو نیز بگویند. در حق تو سخنی می‌گفتم که از جایی عبور نمی‌کردی مگر این که خاک زیر پای تو را برای تبرک بر می‌گرفتند.» > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونهء ج ۲۷ ص ۲۱۸ > ۱- نمونه, ج ۲۷ ص ۲۱۸ ۲- پشین» ص ۲۲۹ ۳ پیشین» ص ۲۳۶ > ۴- پیشین. ص ۲۳۹ ۵- منشور جاویده ج۷ ص ۳۳ > ۵- منشور جاوید.ء ج۰۷ ص ۳۳ > ۳- پیشین» ص ۲۳۶ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh.

2. فَٱلْمُورِيَٰتِ قَدْحًا﴿٢﴾

   100:2 · no commentary for this ayah

3. فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًا﴿٣﴾

   100:3 · no commentary for this ayah

4. فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًا﴿٤﴾

   100:4 · no commentary for this ayah

5. فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا﴿٥﴾

   100:5 · no commentary for this ayah

6. إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌ﴿٦﴾

   100:6 · no commentary for this ayah

7. وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ﴿٧﴾

   100:7 · no commentary for this ayah

8. وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ﴿٨﴾

   100:8 · no commentary for this ayah

9. أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ﴿٩﴾

   100:9 · no commentary for this ayah

10. وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ﴿١٠﴾

    100:10 · no commentary for this ayah

11. إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌۢ﴿١١﴾

    100:11 · no commentary for this ayah