Reading with قرآن حکیم (شرح آیات منتخب)
هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَٰنِ حِينٌ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًٔا مَّذْكُورًا﴿١﴾
76:1 · no commentary for this ayah
إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا﴿٢﴾
76:2 · no commentary for this ayah
إِنَّا هَدَيْنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا﴿٣﴾
76:3 · no commentary for this ayah
إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَا۟ وَأَغْلَٰلًا وَسَعِيرًا﴿٤﴾
76:4 · no commentary for this ayah
إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا﴿٥﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ ٱللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا﴿٦﴾
چشمهای مخصوص بندگان خاص
این چشمةٌ شراب طهور چنان در اختیار نیکان و بندگان خاص خداست که هر جا اراده کنندء از همان جا سر بر میآورد. در حدیثی از امام باقر(ع) در توصیف آن آمده است: «آن چشمهای در خانةٌ پیامبر اسلام(ص) است که از آنجا به خانةٌ سایر پیامبران و موْمنان جاری میشود.» آری» همانگونه که در دنیا چشمههای علم و رحمت از خانة پیامبر اکرم به سوی بندگان خدا سرازیر میشود. در آخرت که تجسم بزرگی از این برنامه است» چشمةٌ شراب طهور الهی از همین بیت وحی میجوشد و شاخههای آن به خانههای موّمنان سرازیر میگردد. .٩ فضیلت غذا دادن به دیگران: سیر کردن گرسنگان» یکی از کارهای برجستةٌ نیکان است که قرآن بر آن تأکید فراوانی کرده است. اگر به دنیای امروز نگاهی بیندازیم که طبق اخبار منتشر شده» هر سال میلیونها نفر از گرسنگی میمیرند» در حالی که در مناطق دیگر دنیا آن قدر غذای اضافی به زبالهدانها میریزند که حسابی برای آن نیست» اهمیت این دستور اسلامی و دوری دنیای امروز از موازین اخلاقی روشن میگردد. در روایات نیز تأکید فراوانی در این زمینه دیده میشود. در روایتی از امام صادق(ع) میخوانیم: «کسی که موْمنی را غذا دهد تا سیر شود. هیچکس از خلق خدا نمیداند که در آخرت چه پاداشی دارد و فرشتگان مقرب الهی و پیامبران نیز ندانند؛ جز خداوند که پروردگار عالمیان است.» در بعضی از روایات نیز تصریح شده که اطعام گرسنگان است.» بهترین اعمال نزد خداء. خنک کردن جگرهای داغ و سیر کردن شکمهای گرسنه است. سوگند به کسی که جان محمد در دست اوست. بندهای که شب سیر بخوابد و برادر مسلمانش گرسنه باشد. به من ایمان نیاورده
يُوفُونَ بِٱلنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُۥ مُسْتَطِيرًا﴿٧﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
وَيُطْعِمُونَ ٱلطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا﴿٨﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ ٱللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَآءً وَلَا شُكُورًا﴿٩﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا﴿١٠﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
فَوَقَىٰهُمُ ٱللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمِ وَلَقَّىٰهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًا﴿١١﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُوا۟ جَنَّةً وَحَرِيرًا﴿١٢﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًا وَلَا زَمْهَرِيرًا﴿١٣﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًا﴿١٤﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِـَٔانِيَةٍ مِّن فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَا۠﴿١٥﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
قَوَارِيرَا۟ مِن فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًا﴿١٦﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا﴿١٧﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًا﴿١٨﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَّنثُورًا﴿١٩﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًا وَمُلْكًا كَبِيرًا﴿٢٠﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
عَٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوٓا۟ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا﴿٢١﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَآءً وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا﴿٢٢﴾
سندی بزرگ بر فضیلت اهل بیت پیامبر(ص)
ابن عباس میگوید: امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند و به حضرت علی(ع) گفتند: ای ابوالحسن» خوب بود نذری برای شفای فرزندان خود میکردی. حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه - خدمتکار ایشان - نذر کردند که اگر آنها شفا یابند» سه روز روزه بگیرند. طبق بعضی از روایات» امام حسن و امام حسین نیز نذر کردند روزه بگیرند. چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند. در حالی که از نظر مواد غذایی دست خالی بودند»ء حضرت علی(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطارء سائلی بر درٍ خانه آمد و گفت: سلام بر شما ای خاندان محمد! مستمندی از مستمندان مسلمان هستم. غذایی به من بدهیدء خداوند به شما از غذاهای بهشتی مرحمت کند. آنها همگی مسکین را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشیدند. روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا (نان جو) را آماده کردند» یتیمی در خانه آمد. آن روز نیز ایثار کردند و غذای خود را به او دادند و بار دیگر با آب افطار کردند. روز بعد را نیز روزه گرفتند. در سومین روزء اسیری هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد. باز هم سهم غذای خود را به او دادند. هنگامی که صبح شدء حضرت علی(ع) دست امام حسن و حسین(ع) را در دست گرفته» خدمت پیامبر رفت. هنکامی که پیامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، دید از شدت کَرسنکی می لرزند. فرمود: این حالی که در شما میبینم» بر من بسیار گران است. سپس برخاست و با آنها حرکت کرد. هنگامی که وارد خانة حضرت فاطمه(س) شدندء دیدند در محراب عبادت ایستاده؛ در حالی که شکم او از شدت گرسنگی به پشت چسبیده و چشمهایش به گودی نشسته بود. پیامبر از این منظره بسیار ناراحت شد. در همین هنگام» جبرئیل نازل گشت و گفت: ای محمد.ء این سوره را بگیر که خداوند با داشتن چنین خاندانی به تو تهنیت میگوید. سپس سورةٌ انسان را بر او خواند. بعضی گفتهاند که از آَیةُ ۵ تا ۲۲ در این هنگام نازل شد. آلوسی - مفسر بزرگ اهل سنت - نیز این سوره را در شأن اهل بیت(ع) دانسته و در ذیل این یات گفته است: در این سوره سخنی از حورالعین به میان نیامده؛ در حالی که به نعمت خدمتکاران بهشتی تصریح شده» و این به خاطر رعایت احترام زهرای بتول(س) است. > **پانوشت صفحه (منابع):** > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ > ۴ المیزان» ج۲۰, ص ۱۴۳ > ۱- نمونه ج ۲۵ ص ۳۰۲ ۲- پیشن» ص ۳۲۷ ۳ پیشین» ص۳۴۳ > ۳- پیشین» ص۳۴۳ > **Cited sources** (grade before any load-bearing use): Tafsīr Nemūneh, al-Mīzān.
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ تَنزِيلًا﴿٢٣﴾
76:23 · no commentary for this ayah
فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ ءَاثِمًا أَوْ كَفُورًا﴿٢٤﴾
76:24 · no commentary for this ayah
وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَأَصِيلًا﴿٢٥﴾
76:25 · no commentary for this ayah
وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَٱسْجُدْ لَهُۥ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا﴿٢٦﴾
76:26 · no commentary for this ayah
إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ يُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمْ يَوْمًا ثَقِيلًا﴿٢٧﴾
76:27 · no commentary for this ayah
نَّحْنُ خَلَقْنَٰهُمْ وَشَدَدْنَآ أَسْرَهُمْ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ أَمْثَٰلَهُمْ تَبْدِيلًا﴿٢٨﴾
76:28 · no commentary for this ayah
إِنَّ هَٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًا﴿٢٩﴾
76:29 · no commentary for this ayah
وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا﴿٣٠﴾
76:30 · no commentary for this ayah
يُدْخِلُ مَن يَشَآءُ فِى رَحْمَتِهِۦ وَٱلظَّٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۢا﴿٣١﴾
76:31 · no commentary for this ayah