یاری پیامبران و موّمنان

این آیه به یکی از سنت‌های قطعی خداوند اشاره دارد و آن «حمایت خدا از پیامبران و موّمنان در دنیا و آخرت» است؛ حمایتی بی‌دریغ که انواع پیروزی‌ها را به دنبال دارد؛ پیروزی در منطق و بیان» پیروزی در جنگ‌هاء فرستادن عذاب الهی بر مخالفان و نابود کردن آنان و امدادهای غیبی که قلب را تقویت و روح را به لطف الهی نیرومند می‌کند. در اینجا این سوّال پیش می‌آید که پس چرا جمعی از پیامبران و موّمنان به دست کافران کشته شده و مورد ظلم و تعدی قرار گرفته‌اند. پاسخ این سوّال با توجه به یک نکته روشن می‌شود؛ این که مقیاس سنجش بسیاری از مردم در ارزیابی مفهوم پیروزی» بسیار محدود است. آنها پیروزی را تنها در این می‌دانند که انسان دشمن را عقب براند و چند روزی حکومت را به دست گیردا؛ اما وعدةٌ خدا چیزی فراتر از این است. معنای وعدة الهی این است که پیامبران در حجت و دلیل برای اثبات دعوتشان (با معجزات و...) یاری شوند؛ زیرا آنان برحق‌اند و حق شکست‌ناپذیر است و آنها در نبرد با دشمنانشان یاری خواهند شد؛ با پیروزی ظاهری یا با انتقام؛ چنان که خداوند در آَیة ۰ سورةٌ یوسف می‌فرماید: «(پیامبران به دعوت خود و دشمنان آنها به مخالفت خود همچنان ادامه دادند) تا آنگاه که رسولان مأیوس شدند و (مردم) گمان کردند که به آنان دروغ گفته شده است. در این هنگام. پاری ما به سراغ آنها آمد. پس کسانی که خواستیم. نجات یافتند و مجازات ما از قوم گنهکار بازگردانده نمی‌شود.» همچنین آنها در آخرت نیز یاری خواهند شد؛ چنان که در أَیةٌ ۸ سورةٌ تحریم می‌خوانیم: «در آن روز که خداوند. پیامبر و کسانی را که ایمان آوردشد. خوار نمی‌کند.» البته موّمنان نیز مانند پیشوایانشان یعنی پیامبران» از طرف خدا یاری می‌شوند؛ چنان که در آَیةٌ ۱۳۹ سور آل‌عمران می‌خوانیم: «و سست نشوید و غمگین نگردید. و شما برترید؛ اگر ایمان داشته باشید.» البته این حکم الهی یعنی یاری و پیروزی پیامبران و مومنان» حکمی همگانی است که به یک مطلب وابسته است؛ این که پیامبران که بندگانی هستند که خدا آنها را فرستاده و موْمنان که سپاهیان خدا هستند و به فرمان او عمل و در راه او جهاد می‌کنند» تا آن زمان که بر این روش بمانندء یاری می‌شوند و پیروز می‌گردند؛ اما اگر زمانی از ایمان جز نامی و از وابستگی به خدا و پیامبران جز سخنی توخالی چیزی نمانده دیگر شایسته نیست که انسان امید یاری و پیروزی از طرف خدا داشته باشد.