الشمس

سوگند به مه چون پی [خورشید] رود.

سوگند به روز چون [زمین را] روشن گرداند،

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،

سوگند به آسمان و آن کس که آن را برافراشت،

سوگند به زمین و آن کس که آن را گسترد،

سوگند به نفس و آن کس که آن را درست کرد؛

سپس پلیدکاری و پرهیزگاری‌اش را به آن الهام کرد،

که هر کس آن را پاک گردانید، قطعاً رستگار شد،

و هر که آلوده‌اش ساخت، قطعاً درباخت.

[قوم‌] ثمود به سبب طغیان خود به تکذیب پرداختند.

آنگاه که شقی‌ترینشان بر[پا] خاست.

پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! ماده‌شتر خدا و [نوبت‌] آب‌خوردنش را [حرمت نهید]».

و[لی‌] دروغزنش خواندند و آن [ماده‌شتر] را پی کردند، و پروردگارشان به [سزای‌] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاک یکسان کرد.

و از پیامد کار خویش، بیمی به خود راه نداد.