وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا﴿١﴾
Савганд ба офтоб ва равшаниаш ба ҳангоми чошт
وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا﴿٢﴾
ва савганд ба моҳ чун аз паи он барояд
وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا﴿٣﴾
ва савганд, ба рӯз, чун дунёро равшан кунад
وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا﴿٤﴾
ва савганд ба шаб, чун рӯзро бипушад
وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا﴿٥﴾
ва савганд ба осмону он ки онро бино карда
وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا﴿٦﴾
ва савганд ба замину он ки онро бигустурда
وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا﴿٧﴾
ва савганд, ба нафсу он ки некӯяш биёфарида,
فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا﴿٨﴾
сипас бадиҳову парҳезгориҳояшро ба ӯ илҳом карда,
قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا﴿٩﴾
ки ҳар ки дар покии нафс кӯшид, наҷот ёфт
وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا﴿١٠﴾
ва ҳар кӣ дар палидиаш кӯшид, зиён кард.
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ﴿١١﴾
Қавми Самуд аз рӯи саркашӣ дурӯғ бароварданд.
إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا﴿١٢﴾
Он гоҳ ки бадбахттаринашон бархост.
فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَٰهَا﴿١٣﴾
Паёмбари Худо ба онҳо гуфт, ки модашутури Худрро бо навбати оби ӯро бигузоред!
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا﴿١٤﴾
Ӯро дурӯғ бароварданд ва шутурро куштанд. Пас Парвардигорашои ба сабаби гуноҳашод бар сарашон азоб овард ва бо хок яксон сохт.
وَلَا يَخَافُ عُقْبَٰهَا﴿١٥﴾
Ва Ӯ аз оқибати он наметарсад.