وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ﴿١﴾
سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ﴿٢﴾
و تو چه دانی که اختر شبگرد چیست؟
ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ﴿٣﴾
آن اختر فروزان.
إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ﴿٤﴾
هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانی بر او [گماشته شده] است.
فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ﴿٥﴾
پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است؟
خُلِقَ مِن مَّآءٍ دَافِقٍ﴿٦﴾
از آب جهندهای خلق شده،
يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ﴿٧﴾
[که] از صلب مرد و میان استخوانهای سینه زن بیرون میآید.
إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌ﴿٨﴾
در حقیقت، او [= خدا] بر بازگردانیدن وی بخوبی تواناست.
يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ﴿٩﴾
آن روز که رازها [همه] فاش شود،
فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ﴿١٠﴾
پس او را نه نیرویی ماند و نه یاری.
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ﴿١١﴾
سوگند به آسمان بارشانگیز،
وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ﴿١٢﴾
سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت]،
إِنَّهُۥ لَقَوْلٌ فَصْلٌ﴿١٣﴾
[که] در حقیقت، قرآن گفتاری قاطع و روشنگر است؛
وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ﴿١٤﴾
و آن شوخی نیست.
إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا﴿١٥﴾
آنان دست به نیرنگ میزنند.
وَأَكِيدُ كَيْدًا﴿١٦﴾
و [من نیز] دست به نیرنگ میزنم.
فَمَهِّلِ ٱلْكَٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا﴿١٧﴾
پس کافران را مهلت ده، و کمی آنان را به حال خود واگذار.