وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ﴿١﴾
Савганд ба осмону ба он чӣ дар шаб ояд!
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ﴿٢﴾
Ва ту чӣ донӣ, ки он чӣ дар шаб ояд, чист?
ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ﴿٣﴾
Ситораест дурахшанда.
إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ﴿٤﴾
Ҳеҷ кас нест, кӣ бар ӯ нигаҳбоне набошад.
فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ﴿٥﴾
Пас одамӣ бингарад, ки аз чӣ чиз офариша шудааст.
خُلِقَ مِن مَّآءٍ دَافِقٍ﴿٦﴾
Аз обе ҷаҳанда офарида шудааст,
يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ﴿٧﴾
ки аз миёни пушту сина берун меояд.
إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌ﴿٨﴾
Худо ба бозгардонидани ӯ тавоност,
يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ﴿٩﴾
рӯзе, ки розҳо (сирҳо) ошкор мешаванд.
فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ﴿١٠﴾
Ӯро на қувватест, ва на ёваре.
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ﴿١١﴾
Қасам ба осмони бозборанда!
وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ﴿١٢﴾
Қасам ба замини руёни шикофхӯрда, (барои гиёҳ)
إِنَّهُۥ لَقَوْلٌ فَصْلٌ﴿١٣﴾
ки ин китоб ҳақро аз ботил ҷудо кунад,
وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ﴿١٤﴾
ва сухани ҳазл нест!
إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا﴿١٥﴾
Онон ҳилае меандешанд
وَأَكِيدُ كَيْدًا﴿١٦﴾
ва Ман ҳам ҳилае меандешам.
فَمَهِّلِ ٱلْكَٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا﴿١٧﴾
Пас кофиронро мӯҳлат деҳ андак мӯҳлаташон деҳ!