Surah An-Nahl · Ayah 112·Makkī

112

مِّن بِمَا ﴿١١٢﴾

Translation

Saheeh International

And Allah presents an example: a city which was safe and secure, its provision coming to it in abundance from every location, but it denied the favors of Allah. So Allah made it taste the envelopment of hunger and fear for what they had been doing.

Tafsīr

قرآن حکیم (شرح آیات منتخب)

کیفر کفران نعمت

در ذیل این آیه از یکی از معصومین(ع) روایت شده که فرمود: این یه در بارة قومی نازل شده که رودی به نام «ثرثار» از میان آنها می گذشت و سرزمین ایشان (به خاطر آن رود) سرسبز و خرم و پر خیر و برکت بود. آن قدر در نعمت غرق شدند که نعمت‌های خدا را ناسپاسی کردند؛ تا آنجا که با خمیر نان» خود را از کثافات پاک می‌کردند و می‌گفتند: خمیر نرم‌تر است (و بدن ما را لذیت نمی‌کند.) بنابر این نسبت به نعمت های الهی کفر ورزیدند و آن را سبک شمردند. از این رو خداوند آَن رود را بر آنان خشکانید و در نتیجه دچار خشکسالی شدند؛ تا جایی که خدا آتان را محتاج خوردن همان خمیرهای ناپاک کرد و بر سر تقسیم آن نزاع می‌کردند. این آیه و روایت» هشداری به همةٌ افراد و ملت‌هایی است که غرق نعمت‌های الهی هستند تا بدانند که هر گونه اسراف و تبذیر و نضییع نعمت ها در ییشکاه خدا جریمه دارد و کمترین مجازات آن، کَرفتن این مواهب و نعمتها است به همین دلیلء در روایات اسلامی بسیار به این موضوع توجه شده است. تا آنجا که از امام صادق(ع) در حدیثی می‌خوانیم: «پدرم (امام باقر(ع)) ناراحت می‌شد از این‌که بخواهد دستش را که آلوده به غذا بود. با دستمال پاک کند؛ بلکه به خاطر احترام غذا دست خود را می‌مکید؛ یا اگر کودکی در کنار او بود و چیزی در ظرفش باقی مانده بود» ظرف او را پاک می‌کرد و خود می‌فرمود: گاه می‌شود غذای کمی از سفره بیرون می‌افتد و من به جست‌وجوی آن می‌پردازم...» سپس امام باقر(ع) داستان قوم یاد شده را که نعمت‌های الهی و به ویژه نان را مورد ناسپاسی قرار می‌دادند. مطرح کردند.