لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ﴿١﴾
زه قسم خورم په دې ښار باندې
وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ﴿٢﴾
په داسې حال كې چې ته په دې ښار كې اوسېدونكى يې
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ﴿٣﴾
او په زېږوونكي باندې او په هغه باندې چې ده زېږولي دي
لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ﴿٤﴾
یقینًا یقینًا مونږ انسان په مشقت كې پیدا كړى دى
أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ﴿٥﴾
ایا دغه (كافر انسان) خیال كوي چې بېشكه شان دا دى چې په ده باندې به هیڅوك قادر نشي
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا﴿٦﴾
دى وايي: ما ډېر زیات مال خرڅ كړى (لګولى) دى
أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ﴿٧﴾
ایا دى خیال كوي چې بېشكه دى هیچا نه دى لیدلى
أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ﴿٨﴾
ایا مونږ ده ته دوه سترګې نه دي وركړي
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ﴿٩﴾
او یوه ژبه او دوه شونډي
وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ﴿١٠﴾
اومونږ ده ته دوه لارې ښودلي دي
فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ﴿١١﴾
نو ده د غونډۍ په ختلو كې هېڅ تكلیف ونه وېست
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ﴿١٢﴾
او ته څه شي پوه كړې چې (ختل د) غونډۍ څه شى دى؟
فَكُّ رَقَبَةٍ﴿١٣﴾
خلاصول د څټ (ازادول د مريي) دي
أَوْ إِطْعَٰمٌ فِى يَوْمٍ ذِى مَسْغَبَةٍ﴿١٤﴾
او طعام وركول دي په داسې ورځ كې چې د لوږې والا ده
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ﴿١٥﴾
یتیم ته چې د خپلوۍ خاوند وي
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ﴿١٦﴾
یا مسكین ته چې په خاورو ككړ وي
ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ﴿١٧﴾
بیا دغه له هغو كسانو ځنې وي چې ایمان يې راوړى وي او یو بل ته د صبر وصیت كوي او یو بل ته د مهربانۍ (او شفقت) كولو وصیت كوي
أُو۟لَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ﴿١٨﴾
دغه كسان دښي اړخ والا دي
وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ﴿١٩﴾
او هغه كسان چې زمونږ په ایتونو باندې كافران شوي دي۔ دوى د چپ (ګس) اړخ والا دي
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌۢ﴿٢٠﴾
په دوى باندې به سرپوښ كړى شوى اور وي