إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ﴿١﴾
Wanneer de hemel splijt.
وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ﴿٢﴾
En wanneer de sterren verstrooid worden.
وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ﴿٣﴾
En wanneer de zeeën opengebroken worden.
وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ﴿٤﴾
En wanneer de graven omgewoeld worden.
عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ﴿٥﴾
Dan weet een ziel wat zij vroeger en later gedaan heeft.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ﴿٦﴾
O mens, wat heeft jou begoocheld aangaande jouw voortreffelijke Heer,
ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ﴿٧﴾
die jou geschapen heeft, dan gevormd en dan evenwichtig gemaakt?
فِىٓ أَىِّ صُورَةٍ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ﴿٨﴾
In welke vorm Hij het wilde heeft Hij jou samengesteld.
كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ﴿٩﴾
Maar nee, jullie loochenen toch het oordeel.
وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَٰفِظِينَ﴿١٠﴾
Maar er zijn bewaarders voor jullie,
كِرَامًا كَٰتِبِينَ﴿١١﴾
voortreffelijke, die opschrijven,
يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ﴿١٢﴾
die weten wat jullie doen.
إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ﴿١٣﴾
De vromen verkeren in gelukzaligheid,
وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍ﴿١٤﴾
maar de overtreders zijn in het hellevuur.
يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ﴿١٥﴾
Daarin braden zij op de oordeelsdag.
وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ﴿١٦﴾
Zij kunnen het niet ontgaan.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ﴿١٧﴾
En hoe kom jij te weten wat de oordeelsdag is?
ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ﴿١٨﴾
Nog eens, hoe kom jij te weten wat de oordeelsdag is?
يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِّنَفْسٍ شَيْـًٔا وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِّلَّهِ﴿١٩﴾
Op de dag waarop niemand iets voor een ander kan uitrichten. Op die dag heeft God het bevel.