إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ﴿١﴾
هنگامی که آسمان بشکافد
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ﴿٢﴾
و فرمان پروردگارش را اطاعت کند، و [به این اطاعت از فرمان،] سزاوارتر گردد
وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ﴿٣﴾
و هنگامی که زمین گسترده شود
وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ﴿٤﴾
و آنچه را در درون دارد بیرون افکند، و تهی گردد
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ﴿٥﴾
و فرمان پروردگارش را اطاعت کند، و [به این اطاعتِ از فرمان،] سزاوارتر گردد،
يَٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَٰقِيهِ﴿٦﴾
ای انسان! یقیناً تو با کوشش و تلاشی سخت به سوی پروردگارت در حرکتی، پس او را [در حالی که مقام فرمانروایی مطلق و حکومت بر همه چیز ویژه اوست و هیچ حکومتی در برابرش وجود ندارد،] دیدار می کنی،
فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ﴿٧﴾
اما کسی که نامه اعمالش را به دست راستش دهند،
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا﴿٨﴾
به زودی با حسابی آسان به حسابش رسیدگیشود،
وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا﴿٩﴾
و خوشحال و شادمان به سوی خانواده اش [در بهشت] باز گردد،
وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ﴿١٠﴾
و اما کسی که نامه اعمالش را از پشت سرش دهند،
فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًا﴿١١﴾
به زودی با فریادی حسرت بار، هلاکت و نابودی خود را خواهد،
وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا﴿١٢﴾
و در آتش افروخته در آید.
إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا﴿١٣﴾
او همواره در میان خانواده اش [به ثروت و مال و مقام] خوشحال و شادمان بود.
إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ﴿١٤﴾
او می پنداشت که هرگز پس از مرگ [به حیات دوباره] باز نخواهد گشت.
بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًا﴿١٥﴾
آری، بی تردید پروردگارش نسبت به [همه امور] او بینا بود [از این جهت تمام اعمال و دست آوردش را برای پاداش و کیفر ثبت کرد.]
فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ﴿١٦﴾
سوگند به سرخی کنار افق به هنگام غروب خورشید
وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ﴿١٧﴾
و سوگند به شب و آنچه را [از موجودات پراکنده شده در روز، در خانه ها و لانه ها] جمع می کند
وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ﴿١٨﴾
و سوگند به ماه هنگامی که بَدْر کامل می شود
لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍ﴿١٩﴾
که شما حالی را پس از حالی [که مراحل مختلف زندگی است و در سختی و زحمت مطابق یکدیگرند] طی می کنید [تا به دیدار پروردگارتان نایل آیید.]
فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ﴿٢٠﴾
پس اینان را چه می شود که ایمان نمی آورند؟!
وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ﴿٢١﴾
و هرگاه قرآن را بر آنان خوانند، خاضع و تسلیم نمی شوند؟!
بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ﴿٢٢﴾
بلکه کافران همواره انکار هم می کنند!
وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ﴿٢٣﴾
و خدا به آنچه [از انکار، کفر، نفاق، حسد و...] در دل خود جمع می کنند، داناتر است.
فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ﴿٢٤﴾
پس آنان را به عذابی دردناک بشارت ده. ….
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ﴿٢٥﴾
مگر آنان را که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند، که آنان را پاداشی جاودان و بی منت است.