عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ﴿١﴾
درباره چه چیز از یکدیگر می پرسند؟
عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ﴿٢﴾
از آن خبر بزرگ [قیامت کبری]
ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ﴿٣﴾
که همواره درباره آن با یکدیگر اختلاف دارند [که واقع می شود یا نه؟]
كَلَّا سَيَعْلَمُونَ﴿٤﴾
نه چنین است [که می پندارند] به زودی [به حتمی بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد.
ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ﴿٥﴾
باز هم نه چنین است [که می پندارند] به زودی [به حتمی بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد.
أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًا﴿٦﴾
آیا زمین را بستر آرامش قرار ندادیم؟
وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًا﴿٧﴾
و کوه ها را میخ هایی [برای استواری آن؟]
وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًا﴿٨﴾
و شما را جفت هایی [به صورت نر و ماده] آفریدیم،
وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا﴿٩﴾
و خوابتان را مایه استراحت و آرامش [و تمدّد اعصاب] قرار دادیم،
وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًا﴿١٠﴾
و شب راپوششی
وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًا﴿١١﴾
و روز را وسیله معاش مقرّر کردیم؛
وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا﴿١٢﴾
و بر فرازتان هفت آسماناستوار بنا نهادیم،
وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا﴿١٣﴾
و چراغی روشن و حرارت زا پدید آوردیم،
وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءً ثَجَّاجًا﴿١٤﴾
و از ابرهای متراکم و باران زا آبی ریزان نازل کردیم
لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّا وَنَبَاتًا﴿١٥﴾
تا به وسیله آن دانه و گیاه برویانیم،
وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا﴿١٦﴾
و باغ هایی از درختان به هم پیچیده و انبوه بیرون آوریم.
إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًا﴿١٧﴾
بی تردید روز داوری وعده گاه است.
يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا﴿١٨﴾
روزی که در صور می دمند و شما گروه گروه به عرصه محشر می آیید،
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًا﴿١٩﴾
و آسمان گشوده می شود، پس به صورت درهایی درمی آید.
وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا﴿٢٠﴾
و کوه ها را [از جای خود] روان کنند و سرابی شوند!
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا﴿٢١﴾
بی تردید دوزخ کمین گاه است.
لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًا﴿٢٢﴾
جایگاه بازگشت برای سرکشان و طاغیان است.
لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًا﴿٢٣﴾
روزگاری دراز در آن بمانند.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا﴿٢٤﴾
در آنجا نه [آب] خنکی می چشند و نه آشامیدنی [باب طبع]
إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا﴿٢٥﴾
مگر آب جوشان و چرکاب و خونابه ای [از بدن دوزخیان]
جَزَآءً وِفَاقًا﴿٢٦﴾
پاداشی است مناسب [اعمالشان.]
إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًا﴿٢٧﴾
اینان بودند که به [روز] حساب امیدی نداشتند،
وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًا﴿٢٨﴾
و آیات ما را به شدت و با همه وجود انکار می کردند
وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًا﴿٢٩﴾
و [ما] همه چیز را [از خوبی و بدی آنان] برشمرده و در نامه اعمالشان ثبت کرده ایم.
فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا﴿٣٠﴾
[در قیامت به آنان می گوییم:] پس بچشید که هرگز جز عذاب بر شما نیفزاییم.
- صفحة ٥٨٣
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا﴿٣١﴾
بی تردید برای پرهیزکاران پیروزی و کامیابی است.
حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًا﴿٣٢﴾
باغ هایی [سرسبز و خرم] و انواع انگورها
وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا﴿٣٣﴾
و دخترانی نو رسیده و هم سن
وَكَأْسًا دِهَاقًا﴿٣٤﴾
و جام هایی لبریز [از باده طهور]
لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّٰبًا﴿٣٥﴾
در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند و نه دروغ و تکذیبی.
جَزَآءً مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا﴿٣٦﴾
[این] پاداشی کافی و به اندازه از سوی پروردگار توست.
رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا﴿٣٧﴾
همان پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست، آن مهربانی که هیچ کس را اختیار چون و چرای با او نیست.
يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّا لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًا﴿٣٨﴾
روزی که روح و فرشتگان در یک صف می ایستند و سخن نمی گویند مگر کسی که [خدای] رحمان به او اجازه دهد و سخن حق و درست گوید.
ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا﴿٣٩﴾
آن [روز] روز حق است، پس هرکه بخواهد راه بازگشتی به سوی پروردگارش برگزیند؛
إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا﴿٤٠﴾
ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم، روزی که آدم آنچه را [از خیر و شر] پیش فرستاده است بنگرد و کافر گوید: ای کاش من خاک بودم [و موجودی مکلّف آفریده نمی شدم تا چنین روز سختی را ببینم!]